همه لرزش دست و دلم از آن بود

                      که عشق پناهی گردد

                                             پروازی نه

                                             گریزگاهی گردد.

 آی عشق

          آی عشق

                   چهره ی آبیت پیدا نیست.

 و خنکای مرحمی

          بر شعله ی زخمی

                   نه شور شعله بر خنکای درون

 آی عشق

        آی عشق

              چهره ی سرخت پیدا نیست.

من اینجا بس دلم تنگ است

حاشا می کنم دورم و می گویم نه مهجورم نه کس دارم که دارد چشم در راهم.

من اینجا بس دلم تنگ است

و محتاطانه می گویم(چنان که گوش کس نشنوود)

شاید هم کسی مهر مرا در دل نگه دارد.

من اینجا بس دلم تنگ است

ولی این بار می دانم٬ در آنجایی که دیشب بارش باران٬ به سان گریه های من٬

نفیر دل به سوی آسمان سر داد٬ کسی را چشم در راه دارم.

من اینجا بس دلم تنگ است.

حتی اگر محصول هرزگی خداوند باشم

از آن زفاف بی عفاف

عشق را به یادگار با خود آورده ام...

شب از ستاره لبریز و

                      ماه هم که تو بودی

گم شدن سایه ی صنوبر در ظلمت و

                         برگ ریز پاییز که من بودم

مجلس آسمان به تو گرم و سنگینی باد برای من...

از همان آغاز نماندن تو آشکار

نمی دیدم

پایم بسته بود

باد وزید

در گمان  آمدن سوی "تو" ام  بود

اما لحظه ی رهایی

تنها دوری و جداییت در باورم شد.

دیگر نه شبی که برای دیدنت به آسمان سرک بکشم

نه روزی که امید برگشتن دوباره ات سرمستم کند.

نیمه شب ابری

          با زمزمه ی باد رقصیدم 

خمار آخرین نگاهت

          سایه ی صبحم را به دریا سپردم.

از هلهله ی برگهای صنوبران که می گذشتم

شهوت دوباره دیدنت همان سنگینی قدم هایم بود...

زخمه٬

        ریزش نگاه٬

                       تصویر لحظه های بوسه

سکوت٬

        شب شمد پوش٬

                             عبور از گذرگاه ذهن خمار

و سراب٬

           حضورت٬

                      همراه گوش ماهی های مسافر

هم پیاله ی بوسه هایم

             هم آغوش لحظه های سرد سرگردانی

                         تن آویخته  پیراهن عریانی  به پیشگاه من

                                                        دریده  هرچه پرده ی پنهانی

چگونه باشد در دیدگانت

                     یارای تماشای آنچه بر من گذشت؟

غروب تلخ آسمان ابری ام!

دوباره ذهن خمار من از صدای تو مست شد.

هر چند کلام تو جز تکرار فراموشی نبود  اما  هر چه که از آسمان ببارد برای من یادآور باران است.

هی!

می دانم سلام من بر ساکنان آن دشت خیالی بیش نیست

می دانم سکوت تو بر بهانه های من ...

ولی باور کن دشت بی غزال هم خیالی بیش نیست.

در پی حرفت رفتم اما بدان

                                  مسیر من هم غیر از آن دشت نیست.

حالا دیگر چندین باران از آن شب خداحافظی گذشته است.

اما دیشب باز هم ترسیدم.

او گفته بود خسته است٫ می خواهد برود

                                                      تنها همدمم

                                                                      و باز تنهایی.

ترس لحظه های بی بارانی رهایم نمی کند!

هماره همچون خودم با من است.

با من است و بی من می رود.

سکوت

         و نگفتن هر چه حرف نگفتنی!

یخبندان حضور تاریکم

در انتظار هیچ حس سوزانی

باز هم در زیر خش خش برگان زرد خزان

                                                    به خواب می رود.

و من

همچنان در اندیشه ی آن درخت که دیگر نیست!

همین تنهایی ساده را هم از من دریغ می کنند گاهی.

حرفی از غزال در میان نبود.

دیگر کسی خرامان از کنارم گذر نکرد که صدایش کنم!

احترام گذاردن به سکوت آسمان هم که عیبی ندارد.

باران پاییزی هم که دست من نیست.

پس چرا به دستان تنهایی من دستبند می زنید؟

یعنی زندان تن برایم کافی نیست؟

از این همه آدمیان دور و برم دلم می گیرد.

به خدا دلم می گیرد!

دیر گاهیست که چشمان درخشان غزال

به تمنای حضوری فراسوی خیال

مانده بر ظلمت تندیس نوازنده ء نی ٫ که هم او پشت نموده است به زایشگه آب

رو به صُفّه ٫ غرق اندوه و ملال.

 دیرگاهیست که لبهای غزل خوان غزال

قصه ای تازه روایت کرده است

قصه ای از دو مکان یکسان ٫ قصه ای به درازای دو دشت همسان

نغمه ای در یک دشت ٫ نغمه خوانی در آن

قصه بس طولانی ٫ غصه ای از هجران.

دیرگاهیست.

و سرانجام نگاهی

کوتاه

سراسیمه ٫ ولی بس زیبا

همه چشمان و لبان فریادند

که خدایا

که خدایا

که خدایا ...                    

ساده باور داشتم که از جنس بارانی.

دیگر از پشت دیوار فراموشی

به دیدن آشنایی سرک نخواهم کشید.

همان تنهایی ناب مرا بس!

وقتی همگان باور کنند که حالت خوب است

وقتی سکوت آسمان را برایت زیبا بخوانند

دیگر حیرت و اظطراب و بی قراری همیشگی  توفیری ندارند!

پیله منتظر اراده ی توست. کسی دستت را نمی گیرد.

خود باید بخواهی.

اما من اینجا راحتم!

چه اشکالی دارد این  سکوت؟

وقتی فریاد ٫ روزنه ای برای عبور از کوچه ی  ایشان نمی یابد ٫ چه فرقی دارد سکوت؟

خوشحالم که ستاره در کنار تو بود و تو در کنار ستاره ٫ با هم و  هر کدام تنها!

راستی در ترانه ی  پنهانش نامی از من نبود؟

می خواهم بداند که هنوز هستم.

که هنوز ترانه هایی که برایم خوانده بود را زمزمه می کنم.

دوست من!

آن طور  که هستی  نگاهت می کنم.

همچنان که می رفتم ٫ خواهم رفت.

در هیچ کیمه ای سکنی نخواهم گزید.

می روم تا باز هم از آسمان بلند باران ببارد.

تا دوباره خیس از بلورهای سرد بلرزم.

می روم.

دیگر حدیثی نمی ماند. نه حر فی از غزال  نه نوایی از نی ظالم!

آب همچنان جریان دارد اما درخت نیست.

می دانستم  یک جای کار ایراد دارد.   درخت.

وقتی درخت نباشد ٫ دیگر برگی نیست. سایه ای نیست. آب هم که می رود.

دیگر کسی برای شهادت دادن نمی ماند.

پس می روم   همچنان که می رفتم!

می خواهی تنهایم بگذاری؟ اینجا؟

حالا که دیگر افق پیدا شد؟

باید بخندم!

نه باران آمد نه کسی صدایت زد. 

ای کاش از اول گفته بودی که تحمل این سکوت و آسمان بلند را نداری.

...

ولی ای کاش غزال هم بافتهء همین ریشه بود!

پس تو هم می شنوی. تعبیر تلخ انتظار و سکوت را می دانی.

خواب زمان را به چشم می بینی.

اما وقتی دلمان برای خودمان تنگ شود چگونه از آینه بگذریم؟

چگونه باران آسمان را فراموش کنیم؟

تو که بهتر از من می دانی.    آری!

ما بافتهء یک ریشه ایم اما ای کاش...

می دانی؟

چگونه چشمانم دلتنگ شوند با این همه باران پاییزی ؟

نه!

چشمانم فقط نگران جای قدم های غزال ٫ منتظر بارانند.

دلواپسی نیست. مگر فریاد نگاهم را نمی شنوی؟

دل واپس مانده که دلواپسی نمی شناسد.

تنها تشنهء همان نگاه کوتاه

همان نگاه سراسیمه

خدا را می خواند!

هنوز هم می گویی که می دانی؟

بهار پر از بوی نارنج بود تا وقتی که هنوز پاییز نارنجی قلمروش را به تصرف خود در نیاورد.

امروز هم درختان ما در آرزوی نارنج ٫ برگان خود را در آغوش بهار رها کردند.

تا فردا چه شود! 

هه!

تو نمی دانی که انتظار من گنگ است؟

کلامی نمی خواهد.

تنها منم که دلخوش به یاد اشاراتش   باز در همان خانه می مانم.

چه لذتی؟

وقتی خودت بهتر از هر کسی می دانی که انتظارت تا همیشه ادامه خواهد داشت!

نه! کار از غزل گذشته!

غزال دیگر به خانه باز نخواهد  گشت.

آینه  هم تعبیری بر انتظارم نداشت.

امروز هم سکوت خواهم کرد.

خوشا نزدیکی به لمس همین لحظه!

در هوایت خود را اندوختم  اما همچنان سوختم.

ندانستم چه کردم با خویشتن خویش ٫ ولی هر چه بود مرا زایل کرد. انگار دیوانه هستند همگان.

و آن همگان دیواری از خود ساخته اند که مرا در بطن خود می فشارد.

آری من هم دیوانه ای بیش نیستم.

اما من می فهمم. باور کنید. خطابم کنید. فرارم مکنید. باشد اینچنین من هم دیوانه خواهم شد.

می خواهم از زندان نفسهایشان درآیم. تنگ است فضایم. اما بوی دیوانگی نمی دهد تنفسشان.

آنها هم فقط اینچنین شمرده می شوند. بیچارگان سالم اند. می فهمند.

خطابشان کنید. دوست بداریدشان. دوست تر خواهند داشتتان.

در آینه بنگرید. توفیری نمی بینید  ما بین.

خود نخواستند. خواسته اید چنین نگریسته شوند!

اما گناه من چیست؟

اینک که راهمان از هم جداست ٫ بگردیم سراغ عبوری ولو کهنه  که پیوندی دوباره به مسیرمان دهد.

تا دوباره گذرمان به چشمان همدیگر بیفتد.

تا روزی که در تلاقی راه به هم گره خوردیم  دیگر کسی نباشد که کوری این گره را علاج کند.

ریسمانی هم با خود ببریم بهر احتیاط.

در یک ظهر داغ تابستانی ٫ به دریا که رسیدی ٫ کفشهایت را بر کن و بر روی شنهای تفتان ساحل

قدم بزن.

اینک می توانی نغمهء پرندگان ٫ خنکای نسیم و طعم انّاب را حس کنی.

امروزی که از آن گذشتیم مرا به یاد عهدی می برد که با خود بسته بودم.

عهدی که دست جبار زمانه مرا از وفا به آن منع کرد. بی وفا جفا کردم و دلی را به مقصود نرساندم.

امروز هم تمام شد و نقطهء سیاه دیگری بر چهره ام فزونی یافت.

زنده ام و در زندان زندگی نفسی می کشم.

نانی برایم می آورند و آبی به لبانم می رسانند.

حرکت می کنم و در جایم می ایستم. می خوابم و بیدارم می کنند.

نامم آدمیزاد است. می گویند انسانم. اینگونه به گوشم رسید. شاید اشتباه می کنند یا

اشتباه می کنم.

از کجا آمده ام و به کجا خواهم رفت را نمی دانم.

شنیده ام که می روم و تمام میشوم.

 پس بهر چه آمده ام که بروم؟

اینجا چه می کنم یا با من چه می کنند؟ نمی دانم.

در این قفس کسی هم نیست که به من بگوید.

همه گمراهم می کنند. همه ای که از من گمراه ترند.

به من می خندند اما نمی دانند که من برایشان گریه میکنم.

اجازهء ترکیدن به بغضش نمی داد.داشت خفه می شد. هیولایی در گلویش لول می خورد که نای نفس

کشیدن را از او می گرفت. نمی توانست. باران می بارید. هوا سرد بود. اتاق گرم بود و او گرمتر از آتش.

می سوخت. ناگهان در را باز کرد و به حیاط دوید. سطلی آب را بر روی سرش خالی کرد. آبی که نزدیک 

به یخ زدن بود. به هر حال خوابید. 

صبح که بیدار شد ٫ نه مثل دیشب ٫ اما هنوز گرمش بود. سازش را برداشت و در آن دمید. سازی که 

خود در حرارتی سوخته بود. دمش سرد و سردتر می شد.

آتش خاموش شد و او دیگر گرمش نبود.

         به این امید که دوباره در کنار آب              گذر کنیم از آن تندیس بی لعاب

ای کاش چشمه ای می جوشید و مرا در خود می شست.

ای کاش آفتاب می تابید و مرا با تابش خود می سوزاند.

ای کاش باد می وزید و بوی نافله با خود می آورد.

ای کاش.

اما آیا همه ی اینها مرحمی بر دل ریشم می شد؟

نه. اما فقط ای کاش «عشق را زبان سخن بود» تا صدایم به گوش شما برسد.