از تو شرمسارم

که بی بهانه دوستت داشتم

که بی تمنا تنگ در برت گرفتم

که بی دلیل رفتن ناگهان جان سپردم

سرد شدم

سرد در آغوشت نهادم سردی خویش را

و سردت کردم

سخت است اما

مرا ببخش...

خواب بود

سراب بود

وه چه روياي دل انگيزي!

چه انتظار زيبايي بود وقتي گمان مي بردم پايانش نزديك است

اما چه سود، سراب بود...

 

 

بيهوده در خيال صبح از شب به شفق رسيدم

نمي دانستم تو در امتداد نور حتي به سايه هم نمي نگري

اقليم پادشاهي تو كجا و گليم درويشي من كجا!

 

 

 

از صداي سخن "مرگ" نديدم خوشتر

وه چه زيبا بود...

در گلستانه چه بوي علفي مي آيد!

همه لرزش دست و دلم از آن بود

که عشق پناهی گردد

پروازی نه

گریزگاهی گردد.

آی عشق

آی عشق

چهره ی آبیت پیدا نیست.

و خنکای مرحمی

بر شعله ی زخمی

نه شور شعله بر خنکای درون

آی عشق

آی عشق

چهره ی سرخت پیدا نیست.

                                                          "بامداد"

من اینجا بس دلم تنگ است

حاشا می کنم دورم و می گویم نه مهجورم نه کس دارم که دارد چشم در راهم.

من اینجا بس دلم تنگ است

و محتاطانه می گویم(چنان که گوش کس نشنوود)

شاید هم کسی مهر مرا در دل نگه دارد.

من اینجا بس دلم تنگ است

ولی این بار می دانم٬ در آنجایی که دیشب بارش باران٬ به سان گریه های من٬

نفیر دل به سوی آسمان سر داد٬ کسی را چشم در راه دارم.

من اینجا بس دلم تنگ است.

حتی اگر محصول هرزگی خداوند باشم

از آن زفاف بی عفاف

عشق را به یادگار با خود آورده ام...

شب از ستاره لبریز و

                      ماه هم که تو بودی

گم شدن سایه ی صنوبر در ظلمت و

                         برگ ریز پاییز که من بودم

مجلس آسمان به تو گرم و سنگینی باد برای من...

از همان آغاز نماندن تو آشکار

نمی دیدم

پایم بسته بود

باد وزید

در گمان  آمدن سوی "تو" ام  بود

اما لحظه ی رهایی

تنها دوری و جداییت در باورم شد.

دیگر نه شبی که برای دیدنت به آسمان سرک بکشم

نه روزی که امید برگشتن دوباره ات سرمستم کند.

نیمه شب ابری

          با زمزمه ی باد رقصیدم 

خمار آخرین نگاهت

          سایه ی صبحم را به دریا سپردم.

از هلهله ی برگهای صنوبران که می گذشتم

شهوت دوباره دیدنت همان سنگینی قدم هایم بود...

زخمه٬

        ریزش نگاه٬

                       تصویر لحظه های بوسه

سکوت٬

        شب شمد پوش٬

                             عبور از گذرگاه ذهن خمار

و سراب٬

           حضورت٬

                      همراه گوش ماهی های مسافر

هم پیاله ی بوسه هایم

             هم آغوش لحظه های سرد سرگردانی

                         تن آویخته  پیراهن عریانی  به پیشگاه من

                                                        دریده  هرچه پرده ی پنهانی

چگونه باشد در دیدگانت

                     یارای تماشای آنچه بر من گذشت؟

غروب تلخ آسمان ابری ام!

دوباره ذهن خمار من از صدای تو مست شد.

هر چند کلام تو جز تکرار فراموشی نبود  اما  هر چه که از آسمان ببارد برای من یادآور باران است.

هی!

می دانم سلام من بر ساکنان آن دشت خیالی بیش نیست

می دانم سکوت تو بر بهانه های من ...

ولی باور کن دشت بی غزال هم خیالی بیش نیست.

در پی حرفت رفتم اما بدان

                                  مسیر من هم غیر از آن دشت نیست.

حالا دیگر چندین باران از آن شب خداحافظی گذشته است.

اما دیشب باز هم ترسیدم.

او گفته بود خسته است٫ می خواهد برود

                                                      تنها همدمم

                                                                      و باز تنهایی.

ترس لحظه های بی بارانی رهایم نمی کند!

هماره همچون خودم با من است.

با من است و بی من می رود.

سکوت

         و نگفتن هر چه حرف نگفتنی!

یخبندان حضور تاریکم

در انتظار هیچ حس سوزانی

باز هم در زیر خش خش برگان زرد خزان

                                                    به خواب می رود.

و من

همچنان در اندیشه ی آن درخت که دیگر نیست!

همین تنهایی ساده را هم از من دریغ می کنند گاهی.

حرفی از غزال در میان نبود.

دیگر کسی خرامان از کنارم گذر نکرد که صدایش کنم!

احترام گذاردن به سکوت آسمان هم که عیبی ندارد.

باران پاییزی هم که دست من نیست.

پس چرا به دستان تنهایی من دستبند می زنید؟

یعنی زندان تن برایم کافی نیست؟

از این همه آدمیان دور و برم دلم می گیرد.

به خدا دلم می گیرد!

دیر گاهیست که چشمان درخشان غزال

به تمنای حضوری فراسوی خیال

مانده بر ظلمت تندیس نوازنده ء نی ٫ که هم او پشت نموده است به زایشگه آب

رو به صُفّه ٫ غرق اندوه و ملال.

 دیرگاهیست که لبهای غزل خوان غزال

قصه ای تازه روایت کرده است

قصه ای از دو مکان یکسان ٫ قصه ای به درازای دو دشت همسان

نغمه ای در یک دشت ٫ نغمه خوانی در آن

قصه بس طولانی ٫ غصه ای از هجران.

دیرگاهیست.

و سرانجام نگاهی

کوتاه

سراسیمه ٫ ولی بس زیبا

همه چشمان و لبان فریادند

که خدایا

که خدایا

که خدایا ...                    

ساده باور داشتم که از جنس بارانی.

دیگر از پشت دیوار فراموشی

به دیدن آشنایی سرک نخواهم کشید.

همان تنهایی ناب مرا بس!

وقتی همگان باور کنند که حالت خوب است

وقتی سکوت آسمان را برایت زیبا بخوانند

دیگر حیرت و اظطراب و بی قراری همیشگی  توفیری ندارند!

پیله منتظر اراده ی توست. کسی دستت را نمی گیرد.

خود باید بخواهی.

اما من اینجا راحتم!

چه اشکالی دارد این  سکوت؟

وقتی فریاد ٫ روزنه ای برای عبور از کوچه ی  ایشان نمی یابد ٫ چه فرقی دارد سکوت؟

خوشحالم که ستاره در کنار تو بود و تو در کنار ستاره ٫ با هم و  هر کدام تنها!

راستی در ترانه ی  پنهانش نامی از من نبود؟

می خواهم بداند که هنوز هستم.

که هنوز ترانه هایی که برایم خوانده بود را زمزمه می کنم.

دوست من!

آن طور  که هستی  نگاهت می کنم.

همچنان که می رفتم ٫ خواهم رفت.

در هیچ کیمه ای سکنی نخواهم گزید.

می روم تا باز هم از آسمان بلند باران ببارد.

تا دوباره خیس از بلورهای سرد بلرزم.

می روم.

دیگر حدیثی نمی ماند. نه حر فی از غزال  نه نوایی از نی ظالم!

آب همچنان جریان دارد اما درخت نیست.

می دانستم  یک جای کار ایراد دارد.   درخت.

وقتی درخت نباشد ٫ دیگر برگی نیست. سایه ای نیست. آب هم که می رود.

دیگر کسی برای شهادت دادن نمی ماند.

پس می روم   همچنان که می رفتم!