دیر گاهیست که چشمان درخشان غزال

به تمنای حضوری فراسوی خیال

مانده بر ظلمت تندیس نوازنده ء نی ٫ که هم او پشت نموده است به زایشگه آب

رو به صُفّه ٫ غرق اندوه و ملال.

 دیرگاهیست که لبهای غزل خوان غزال

قصه ای تازه روایت کرده است

قصه ای از دو مکان یکسان ٫ قصه ای به درازای دو دشت همسان

نغمه ای در یک دشت ٫ نغمه خوانی در آن

قصه بس طولانی ٫ غصه ای از هجران.

دیرگاهیست.

و سرانجام نگاهی

کوتاه

سراسیمه ٫ ولی بس زیبا

همه چشمان و لبان فریادند

که خدایا

که خدایا

که خدایا ...                    

ساده باور داشتم که از جنس بارانی.

دیگر از پشت دیوار فراموشی

به دیدن آشنایی سرک نخواهم کشید.

همان تنهایی ناب مرا بس!

وقتی همگان باور کنند که حالت خوب است

وقتی سکوت آسمان را برایت زیبا بخوانند

دیگر حیرت و اظطراب و بی قراری همیشگی  توفیری ندارند!

پیله منتظر اراده ی توست. کسی دستت را نمی گیرد.

خود باید بخواهی.

اما من اینجا راحتم!

چه اشکالی دارد این  سکوت؟

وقتی فریاد ٫ روزنه ای برای عبور از کوچه ی  ایشان نمی یابد ٫ چه فرقی دارد سکوت؟

خوشحالم که ستاره در کنار تو بود و تو در کنار ستاره ٫ با هم و  هر کدام تنها!

راستی در ترانه ی  پنهانش نامی از من نبود؟

می خواهم بداند که هنوز هستم.

که هنوز ترانه هایی که برایم خوانده بود را زمزمه می کنم.

دوست من!

آن طور  که هستی  نگاهت می کنم.

همچنان که می رفتم ٫ خواهم رفت.

در هیچ کیمه ای سکنی نخواهم گزید.

می روم تا باز هم از آسمان بلند باران ببارد.

تا دوباره خیس از بلورهای سرد بلرزم.

می روم.

دیگر حدیثی نمی ماند. نه حر فی از غزال  نه نوایی از نی ظالم!

آب همچنان جریان دارد اما درخت نیست.

می دانستم  یک جای کار ایراد دارد.   درخت.

وقتی درخت نباشد ٫ دیگر برگی نیست. سایه ای نیست. آب هم که می رود.

دیگر کسی برای شهادت دادن نمی ماند.

پس می روم   همچنان که می رفتم!

می خواهی تنهایم بگذاری؟ اینجا؟

حالا که دیگر افق پیدا شد؟

باید بخندم!

نه باران آمد نه کسی صدایت زد. 

ای کاش از اول گفته بودی که تحمل این سکوت و آسمان بلند را نداری.

...

ولی ای کاش غزال هم بافتهء همین ریشه بود!

پس تو هم می شنوی. تعبیر تلخ انتظار و سکوت را می دانی.

خواب زمان را به چشم می بینی.

اما وقتی دلمان برای خودمان تنگ شود چگونه از آینه بگذریم؟

چگونه باران آسمان را فراموش کنیم؟

تو که بهتر از من می دانی.    آری!

ما بافتهء یک ریشه ایم اما ای کاش...

می دانی؟

چگونه چشمانم دلتنگ شوند با این همه باران پاییزی ؟

نه!

چشمانم فقط نگران جای قدم های غزال ٫ منتظر بارانند.

دلواپسی نیست. مگر فریاد نگاهم را نمی شنوی؟

دل واپس مانده که دلواپسی نمی شناسد.

تنها تشنهء همان نگاه کوتاه

همان نگاه سراسیمه

خدا را می خواند!

هنوز هم می گویی که می دانی؟

بهار پر از بوی نارنج بود تا وقتی که هنوز پاییز نارنجی قلمروش را به تصرف خود در نیاورد.

امروز هم درختان ما در آرزوی نارنج ٫ برگان خود را در آغوش بهار رها کردند.

تا فردا چه شود! 

هه!

تو نمی دانی که انتظار من گنگ است؟

کلامی نمی خواهد.

تنها منم که دلخوش به یاد اشاراتش   باز در همان خانه می مانم.

چه لذتی؟

وقتی خودت بهتر از هر کسی می دانی که انتظارت تا همیشه ادامه خواهد داشت!

نه! کار از غزل گذشته!

غزال دیگر به خانه باز نخواهد  گشت.

آینه  هم تعبیری بر انتظارم نداشت.

امروز هم سکوت خواهم کرد.

خوشا نزدیکی به لمس همین لحظه!