حالا دیگر چندین باران از آن شب خداحافظی گذشته است.

اما دیشب باز هم ترسیدم.

او گفته بود خسته است٫ می خواهد برود

                                                      تنها همدمم

                                                                      و باز تنهایی.

ترس لحظه های بی بارانی رهایم نمی کند!

هماره همچون خودم با من است.

با من است و بی من می رود.

سکوت

         و نگفتن هر چه حرف نگفتنی!

یخبندان حضور تاریکم

در انتظار هیچ حس سوزانی

باز هم در زیر خش خش برگان زرد خزان

                                                    به خواب می رود.

و من

همچنان در اندیشه ی آن درخت که دیگر نیست!